Το εθνικό αφήγημα για την παιδεία

Το εθνικό αφήγημα για την παιδεία

Άρθρο του Ιωάννη Π. Χουντή, Κλασικού Φιλολόγου και Προέδρου του Ινστιτούτου Πολιτικών Μελετών ‘’Κέντρο Αστικής Μεταρρύθμισης’’


Για αυτούς, που παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις στα εκπαιδευτικά θέματα και δη στην ουσία του προγράμματος σπουδών των ανθρωπιστικών επιστημών το χρονίζον, πλέον, πρόβλημα είναι όχι μόνο τα μέσα και οι μέθοδοι διδασκαλίας του μαθήματος της Ιστορίας (γραφόμενη με ιώτα κεφαλαίο ως επιστήμη αλλά και ως εθνικό κεκτημένο) αλλά και η ίδια η ουσία της διδασκόμενης ύλης. Τα δύο τελευταία έτη η αριστερή πολιτική ηγεσία του Υπουργείου (εθνικής) Παιδείας και οι επιλογές της στην στελέχωση του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (Ι.Ε.Π.) -για να μην αναφέρουμε και τον αξιοθρήνητο εθνικό διάλογο και κοινωνικό για την Παιδεία του κ.Λιάκου- έχει προωθήσει είτε σε επίπεδο διακηρύξεων είτε σε επίπεδο πρακτικής εφαρμογής μία σειρά από επιλογές, που προκαλούν ερωτήματα και προβλήματα σχετικά με το αναγκαίο εθνικό αφήγημα της Ιστορίας στην πρωτοβάθμια και την δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων: η επιστημονική Ιστορία έχει χρέος να ερευνά όλες τις απόψεις, τις διαφορετικές και συχνά αντικρουόμενες πληροφορίες και πηγές για τα γεγονότα με γνώμονα την επιστημονική γνώση. Η Ιστορία στην εκπαίδευση του σχολείου, όμως, ακολουθεί τις επιταγές του ισχύοντος ελληνικού Συντάγματος (Αρ.16) που θέλει την διαμόρφωση θρησκευτικής και εθνικής συνειδήσεως στους νέους, που μετέρχονται της εκπαίδευσης. Φυσικά δεν προωθούμε το ψέμμα και την απάτη αλλά την αναγκαία εκείνη μέθοδο και ύλη, που θα εκπληρώνει τις συνταγματικές ανάγκες. Δηλαδή, το πρέπον εθνικό αφήγημα.

Συστηματικά η Κυβέρνηση δια των διαφορετικών προσώπων και προσωπείων των Υπουργών Παιδείας της επιδιώκει την αλλοίωση της εθνικής συνείδησης των μαθητών υποκινούμενη από ιδεοληψίες και ακραίες εθνομηδενιστικές και μαρξιστικές λογικές στην προσέγγιση της Ιστορίας.

Φυσικά δεν αρκεί να κρούουμε ανοικτές θύρες. Δεν ήταν άλλωστε μόνο αυτή η Κυβέρνηση, που έκανε λάθη στον χώρο της Παιδείας και δη των ανθρωπιστικών επιστημών (Ιστορία, Αρχαία Ελληνικά, Έκθεση κ.α.). Τα βιβλία της Ιστορίας πρέπει να αναθεωρηθούν στην βάση του εθνικού αφηγήματος, να προσαρμοστούν οι μέθοδοι διδασκαλίας στις σύγχρονες πρακτικές και να προωθεί το ελληνικό σχολείο την διαμόρφωση της αναγκαίας για κάθε λαό εθνικής συνείδησης. Τότε θα έχει συντελεστεί μία πραγματική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.