Συλλαλητήριο: Το «καθεστώς» ΣΥΡΙΖΑ τρέμει μια «βελούδινη επανάσταση»!

Συλλαλητήριο: Το «καθεστώς» ΣΥΡΙΖΑ τρέμει μια «βελούδινη επανάσταση»!

Γράφει ο Βαγγέλης Μωυσής

Υπάρχουν πολλές αστειότητες σχετικές με το σημερινό Συλλαλητήριο για τη Μακεδονία στην Αθήνα, αλλά αυτές σίγουρα δεν αφορούν στον κόσμο που έχει δώσει ραντεβού στην πλατεία Συντάγματος.

Αστείο, για παράδειγμα, είναι το γεγονός ότι ο ένας κυβερνητικός εταίρος, ο ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκεται αμπαρωμένος στο Μέγαρο Μαξίμου συγκεντρώνοντας τα «βέλη» των διαδηλωτών, με τον άλλο εταίρο, ΑΝΕΛ, να φωνάζει από την πλατεία συνθήματα κατά της κυβέρνησης στην οποία μετέχει.
Αστείο είναι το γεγονός, ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Άδωνις Γεωργιάδης, είναι σήμερα στην ίδια πλευρά της πλατείας.

Αστείο είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ αισθάνεται τέτοιο πανικό από ένα «κίνημα πλατείας» που βασίζεται σε φωτογράφους, τρολς και κάμερες με αποστολή να αναδείξουν ακροδεξιές «πινελιές» και ό,τι πιο «γραφικό» (κατά τα δικά τους κριτήρια) εντοπίσουν στο συλλαλητήριο.

Αστεία είναι η προσπάθεια του «Ρουβίκωνα» και άλλων φανερών ή συγκεκαλυμμένων εξωκοινοβουλευτικών «πραιτόρων» της κυβερνώσας Αριστεράς, να λοιδορήσουν ή να απειλήσουν μια ολόκληρη κοινωνία που τους ταξινομεί σήμερα στο περιθώριο στο οποίο ανήκουν.

Αστείες είναι οι σπασμωδικές ενέργειες και κραυγές αναρχοειδών, που θεωρούν ότι μπορούν να μειώσουν την αξία και το μέγεθος ενός Μίκη Θεοδωράκη, καταξιωμένου για όλες του τις πτυχές στη συνείδηση του κόσμου, όσο κι αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί του κατά περίπτωση.

Αστείες είναι τέλος και οι απόπειρες βουλευτών, υπουργών και πολιτικάντηδων που «ψαρεύουν» ποσοστά πολιτικής επιβίωσης σε θολά ποτάμια, να σημαδέψουν ως «ακροδεξιό» το Συλλαλητήριο για τη Μακεδονία.

Αρκετές από τις παραπάνω αστειότητες και δη οι τέσσερις τελευταίες της σειράς, αποτελούν και πολύ σοβαρά συμπτώματα του καθεστωτισμού που έχει αναπτύξει ο ΣΥΡΙΖΑ, πιστός στις ιδεοληπτικές του ρίζες περί κατοχής της «μίας και μόνης αλήθειας» από την Αριστερά, με την οποία, όποιος διαφωνεί στοχοποιείται ως «εχθρός του λαού». Είναι ο καθεστωτισμός αυτός που καλλιεργήθηκε σε επίπεδο του κάθε «Καρανίκα», ποτίστηκε από «Πολάκηδες» και έφτασε να εκφράζεται ακόμα και από πρωθυπουργικές φαντασίες περί έκφρασης του «κοινού περί δικαίου αισθήματος» από την κυβέρνηση.

Αυτό που φαίνεται να έχει ακόμα πιο σοβαρές διαστάσεις, είναι ο τρόμος του Μεγάρου Μαξίμου και του ΣΥΡΙΖΑ γενικότερα, πως το Συλλαλητήριο μπορεί να εξελιχθεί σε μια «βελούδινη» επανάσταση που θα οδηγήσει την Αριστερά όχι απλά εκτός εξουσίας, αλλά οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Βλέπετε, στην περίπτωση των εθνικών θεμάτων, η καραμέλα «40 χρόνια οι άλλοι κάνανε χειρότερα», δεν πιάνει. Δεν πιάνει ούτε η δυνατότητα ελέγχου μιας κουρασμένης από την οικονομική πίεση κοινωνίας, με μεθόδους υποκίνησης κοινωνικών αυτοματισμών μεταξύ διαφόρων ομάδων πληθυσμού.

Αντίθετα, μπροστά στην απειλή εθνικού εξευτελισμού (και μάλιστα σε περισσότερα μέτωπα), στην κοινωνία έχουν ενεργοποιηθεί συναισθήματα αξιοπρέπειας και εθνικής συνείδησης, που είναι πιο «αντανακλαστικά» και έμφυτα, από τις ψεύτικες κορώνες περί «αξιοπρέπειας» του ΣΥΡΙΖΑ το 2014, που έκτοτε κιτρινίζουν στο χώμα σαν τσαλαπατημένα φύλλα συκής…

Δεν είναι μόνο το θέμα των Σκοπίων και η ανεξήγητη «πρεμούρα» της κυβέρνησης να το κλείσει όπως-όπως. Είναι και το θάρρος που πήρε η κυβέρνηση Ράμα της Αλβανίας, ανακινώντας θέμα «Τσάμηδων». Είναι και η άνεση με την οποία Τούρκοι κορυφαίοι αξιωματούχοι, ακόμα και ο ίδιος ο Ερντογάν, εκτοξεύουν απειλές και «οικειοποιούνται» προφορικά για λογαριασμό της Τουρκίας–χωρίς σοβαρή ελληνική αντίδραση- όποιο νησί του Αιγαίου τους αρέσει…

Αυτά ο «καταπιεσμένος» οικονομικά Έλληνας, τα εκλαμβάνει ως κατάχρηση της ανοχής και αντοχής του. Αποδεικνύεται δε, πως όσο κι αν προσπάθησαν τα τελευταία τρία χρόνια οι κυβερνόντες, τα εθνικά και πατριωτικά ένστικτα των Ελλήνων, ούτε «καπηλεύονται», ούτε «υποτιμώνται», ούτε «ευτελίζονται», από οποιονδήποτε.

Και βέβαια, όταν αναφέρομαι σε τρόμο «βελούδινης επανάστασης», δεν εννοώ ούτε… εισβολές στο κοινοβούλιο, ούτε κατάλυση των δημοκρατικών διαδικασιών και κανόνων. Όμως η πίεση από 1-2 εκατομμύρια κόσμο, καθιστά αναπόφευκτη την πυροδότηση εξελίξεων, πόσο μάλλον, αν τα συλλαλητήρια συνεχιστούν παράλληλα με τη «δήθεν» διαπραγμάτευση της κυβέρνησης στο θέμα των Σκοπίων.

Θυμίζω πως η «Βελούδινη Επανάσταση» της Τσεχοσλοβακίας το 1989 διήρκησε ενάμιση μήνα, όπως μεγάλη διάρκεια κλιμάκωσης είχαν η «Πορτοκαλί Επανάσταση», ή η «Επανάσταση της Τουλίπας» στην πρώην σοβιετική δημοκρατία του Κιργιζιστάν. Κοινό χαρακτηριστικό των «βελούδινων» επαναστάσεων ήταν το εξής: Στρέφονταν εναντίον αριστεράς ή κομμουνιστικής προέλευσης καθεστώτων ή δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων που όμως είχαν αναπτύξει καθεστωτικά χαρακτηριστικά. Και τελικά οδήγησαν σε εκλογές.

Φαντάζεστε το ΣΥΡΙΖΑ να προστεθεί στον κατάλογο της απαξίας εκείνων που κατέπεσαν από κινήματα πλατείας, με τη σφραγίδα του εξουσιαστή με έλλειμμα δημοκρατίας;

Και στο ΣΥΡΙΖΑ το φαντάζονται με φρίκη…

Γι` αυτό βλέπετε τόσο μένος από τους επίσημους και ανεπίσημους υποστηρικτές της κυβέρνησης.

Γι` αυτό βλέπετε μία ακόμα αστειότητα, να εκφράζεται υπέρ του Συλλαλητηρίου η πολιτική ομάδα του Υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά που προΐσταται ενεργειών που προκάλεσαν το Συλλαλητήριο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εγκλωβισμένος ανάμεσα στις έξωθεν δεσμεύσεις του και στην εσωτερική απολογία του, φοβάται πως μετά το Συλλαλητήριο της Αθήνας, οι εξελίξεις θα οδηγήσουν με γεωμετρική πρόοδο στην εκλογική του πτώση και μάλιστα υπό τέτοιους όρους εθνικής απαξίας, που θα τον εγκαταλείψουν ταχέως ακόμα και οι πλέον ευνοημένοι από αυτόν.

Άλλωστε, είναι γνωστή η σειρά με την οποία εκκενώνεται κάθε πλοίο που βουλιάζει…