Πόσο κινδυνεύουμε από τον απεγνωσμένο Ερντογάν;

Πόσο κινδυνεύουμε από τον απεγνωσμένο Ερντογάν;

Από το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016, δεκάδες πρώην κρατικοί υπάλληλοι, έχουν εξαφανιστεί από προσώπου γης. Οι οικογένειές τους φοβούνται ότι η εντολή δόθηκε από πολύ ψηλά.

Σήμερα η τιμή του ψωμιού, η οποία έχει αυξηθεί κατακόρυφα, συμβολίζει τη βαθιά οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα και απειλεί την κυριαρχία του τούρκου προέδρου στο πολιτικό σκηνικό.

Eπί δύο ολόκληρα χρόνια συνεχίζεται η διολίσθηση της τουρκικής λίρας. Δραματικά είναι τα ποσοστά ανεργίας, ιδιαίτερα για τους νέους χωρίς προϋπηρεσία. Οι τιμές βασικών αγαθών μοιάζουν απλησίαστες.

Οι κοινωνικές αντιδράσεις τόσο για τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης όσο και για τον αυταρχικό χαρακτήρα της διακυβέρνησης Ερντογάν εκφράζονται ποικιλοτρόπως όπως δείχνουν οι δυναμικές αντιδράσεις των φοιτητών στις προσπάθειες ελέγχου των πανεπιστημίων.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην τουρκική Βουλή πίεσαν την κυβέρνηση του Ερντογάν να δώσει απαντήσεις για τις εκτελέσεις 13 Τούρκων ομήρων από μαχητές του PKK στο βόρειο Ιράκ, σε μια «αποτυχημένη διασυνοριακή επιχείρηση διάσωσης», όπως την χαρακτήρισε η αντιπολίτευση.

Ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, επικεφαλής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης – Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) – ζήτησε από την κυβέρνηση να υποδείξει τους υπευθύνους «για την αποτυχία της επιχείρησης που εξαπολύθησε για τη διάσωση των 13 πολιτών μας» και επέκρινε τον Ερντογάν για την υπονόμευση του απορρήτου της επίθεσης.

«Το χώμα βάφτηκε με το αίμα των 13 αδελφών μας. Θα μπορούσαν να είχαν επιστρέψει στην Τουρκία», είπε. Ο στρατός «πραγματοποίησε μια επίθεση με τύμπανα και τρομπέτες. Ο Ταγίπ Ερντογάν είναι υπεύθυνος για τους 13 μάρτυρες μας», τόνισε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Βασιζόμενες κυρίως σε αεροπορικές επιδρομές, τουρκικές δυνάμεις έχουν πραγματοποιήσει τα τελευταία χρόνια αρκετές επιχειρήσεις στο βόρειο Ιράκ εναντίον του ΡΚΚ, που χαρακτηρίζεται τρομοκρατική ομάδα από την Τουρκία, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μέσα σε αυτό το κλίμα πολιτικής αμφισβήτησης, οικονομικής κρίσης και κοινωνικής αναταραχής ο τούρκος πρόεδρος νιώθει πιεσμένος και από τις εξελίξεις στο διεθνές και περιφερειακό πεδίο με αποτέλεσμα να αντιδρά σπασμωδικά και να εγκαταλείπει, κατά διαστήματα, τον πραγματισμό.

Η εκλογή Μπάιντεν στις ΗΠΑ και η καθυστέρηση στην ανάπτυξη νέων καναλιών επικοινωνίας Αγκυρας – Ουάσιγκτον προκαλεί αμηχανία στον Ερντογάν. Την ίδια ώρα, το «Σύνδρομο των Σεβρών», η αίσθηση ότι οι γείτονες της Τουρκίας θέλουν να την αποκλείσουν από περιφερειακές συνεργασίες και η εντύπωση ότι παίκτες, όπως το Ισραήλ, παίζουν ένα διπλό εξοπλιστικό παιχνίδι με την Τουρκία και την Ελλάδα εκνευρίζουν τον τούρκο πρόεδρο.

Με απλά λόγια ο Τούρκος πρόεδρος μετά από 18 χρόνια στην εξουσία ενεργεί σπασμωδικά. Ενεργεί με μια λογική επιβίωσης όπως τη νομίζει ο ίδιος. Όμως φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ότι εκτός από τον Στόλτεμπεργ του ΝΑΤΟ και τη Μέρκελ που διαπραγματεύεται χωρίς όμως να δίνει τα υλικά τα άρματα και τα υποβρύχια, ο Ερντογάν δεν έχει κανέναν άλλον.

Άραγε πόσο επικίνδυνος μπορεί να γίνει; Πιθανώς καθόλου για όλους εμάς, ίσως μόνο για τον ίδιο του τον εαυτό!