Η ΕΥΑΘ πρέπει να πληρώσει και μπορεί! Οφείλει και να θέλει.

Η ΕΥΑΘ πρέπει να πληρώσει και μπορεί! Οφείλει και να θέλει.

Γράφει ο Βαγγέλης Μωυσής

Η μεγάλη “επιτυχία” της πρωταπριλιάτικης είδησης του Reportplus (πρώτο σε αναγνωσιμότητα θέμα του site αυτή τη μέρα), περί δωρεάν παροχής νερού από την ΕΥΑΘ το επόμενο διάστημα, αν μη τι άλλο καταδεικνύει πως οι Θεσσαλονικείς επιθυμούν μια έμπρακτη συγγνώμη για το στεγνό βασανιστήριο των τελευταίων ημερών.

Η παραίτηση Κρεστενίτη -απαραίτητη κατά την άποψή μου- δεν αρκεί. Μια εταιρεία που θέλει να λέγεται κοινωνικά υπεύθυνη, οφείλει να αναλαμβάνει και το κόστος των σφαλμάτων της. Πόσο μάλλον, όταν όλα συγκλίνουν στο γεγονός, ότι η ταλαιπωρία της πόλης οφείλεται σε μεγάλο ποσοστό στην αμέλεια της εταιρείας να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα που εξελισσόταν εδώ και καιρό.

Για να δανειστώ τη φράση που έγραψε συνάδελφος στο facebook, οι αγωγοί δεν ανοίγουν σαν “τριαντάφυλλο”, ξαφνικά.

Επιστήμονες, σαφώς ειδικότεροι των δημοσιογράφων, τόνισαν ότι προηγούνται ρήγματα και διαρροές που “δίνουν σήμα” για την επικείμενη καταστροφή και χρόνο για την αποτροπή της, ή έστω την έγκαιρη ενημέρωση και προετοιμασία του κόσμου να αντιμετωπίσει την επικείμενη κρίση. Το επισήμανε αυτό και ο πρόεδρος του ΤΕΕ/ΤΚΜ Πάρις Μπίλλιας, ενώ το θέμα έφτασε και στη βουλή με σχετική ερώτηση που κατέθεσε ο βουλευτής της Ν.Δ. και επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης Σταύρος Καλαφάτης.

Με μια κουβέντα, η ΕΥΑΘ πρέπει να πληρώσει. Και εννοείται πως μπορεί. Το ερώτημα είναι αν θέλει. Κατά τη γνώμη μου, οφείλει να θέλει. Και υπάρχει τρόπος να το κάνει με δική της πρωτοβουλία.

Αυτό που το Reportplus παρουσίασε ως πρωταπριλιάτικη είδηση, η ΕΥΑΘ μπορεί να το κάνει ως έναν βαθμό, πραγματική είδηση. Ίσως όχι παρέχοντας δωρεάν νερό για έναν μήνα σε όλη την πόλη, αλλά βρίσκοντας έναν τρόπο να συμβάλει στη σταδιακή “επιστροφή” ενός σημαντικού μέρους του κόστους ή της απώλειας εσόδων, που υπέστησαν οι πελάτες της, κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών.

Μπορεί κάλλιστα να γίνει μια εκτίμηση του κόστους που πλήρωσε το μέσο νοικοκυριό ανάλογα με τον αριθμό μελών της οικογένειας σε εμφιαλωμένα νερά για βασικές ανάγκες, να εκτιμηθεί η μέση αναπλήρωση από κοινόχρηστες βρύσες -όπου είχαν νερό- και να οριστεί κατά προσέγγιση μια σημαντική έκπτωση στο επόμενο, ή να μοιραστεί στα επόμενα τιμολόγια.

Για τις επιχειρήσεις που βασίζονται στο νερό και ανέλαβαν μεγάλο κόστος για να διατηρήσουν στοιχειωδώς την ποιότητα των υπηρεσιών τους (κομμωτήρια, καταστήματα υγιεινής, ξενοδοχεία, κλπ), ή υποχρεώθηκαν να κλείσουν για κάποιες μέρες, μπορεί να γίνει κάτι ανάλογο, με υψηλότερη έκπτωση στα τιμολόγια της ΕΥΑΘ, διαμορφωμένη ανά κατηγορία επιχείρησης.

Ενδεχομένως, μια τέτοια πολιτική, να μη  αποζημιώσει τους πολίτες για το σύνολο του κόστους στο οποίο υποχρεώθηκαν. Σίγουρα δεν αποζημιώνει στο ελάχιστο το ψυχολογικό σκέλος της ταλαιπωρίας, ιδιαίτερα σε νοικοκυριά με μικρά παιδιά, ή ασθενείς…

Θα είναι όμως μια κίνηση καλής πίστης και Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης που κάθε σοβαρή εταιρεία, που σέβεται τον εαυτό της, οπουδήποτε στον κόσμο, θα προσπαθούσε να υλοποιήσει.

Θα ήταν δείγμα εταιρείας που ξέρει, πως ακόμα και τα μεγαλύτερα λάθη μπορούν να συγχωρεθούν, όχι όμως ο στρουθοκαμηλισμός και η ανευθυνότητα. Διότι αυτά δεν είναι λάθη, αλλά εσκεμμένες επιλογές.

Θα ήταν δείγμα εταιρείας που δεν επαναπαύεται στην ισχύ του μονοπωλιακού χαρακτήρα της, με στελέχη που έχουν στοιχειώδη τεχνοκρατική αντίληψη της διαμόρφωσης και διατήρησης σχέσεων loyalty με το κοινό, που έχουν στοιχειώδη σεβασμό στον “πελάτη”, αν όχι στον πολίτη.

Θα ήταν δείγμα εταιρείας, που στο κάτω-κάτω της γραφής, έστω πονηρά σκεπτόμενη, θα ήθελε να έχει να επιδείξει μια σοβαρή ενέργεια αποζημίωσης του κοινού της, με δική της πρωτοβουλία, σε μια εκδίκαση ενδεχόμενης ομαδικής αγωγής, όπως αυτή που φαίνεται διατεθειμένος να συντάξει και να καταθέσει, γνωστός δικηγόρος της Θεσσαλονίκης.

Είναι μια τέτοια εταιρεία η ΕΥΑΘ;

Ή θα μας αποδείξει ότι είναι ένας καθρέφτης του χειρότερου “ωχαδερφισμού” με τον οποίο συνδέουν οι περισσότεροι παραγωγικοί Έλληνες τον Δημόσιο Τομέα;