Η ασπιρίνη κι ο καρκίνος

Η ασπιρίνη κι ο καρκίνος

Της Δήμητρας Μακρή

Mια μίνι συνάντηση για το μεταναστευτικό την Κυριακή, μια δεύτερη συνάντηση στη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής εντός της ερχόμενης εβδομάδας, μια τρίτη στο Σάλτσμπουργκ το φθινόπωρο κι ενώ την προεδρία της ΕΕ θα έχει αναλάβει η Αυστρία η οποία παρεμπιπτόντως ανήκει στον σκληρό πυρήνα σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού… Ένα προσχέδιο συμφωνίας εκ μέρους των δέκα που θα συναντηθούν την Κυριακή, ένας νόμος στην Ουγγαρία που ποινικοποιεί ουσιαστικά όσα μέλη Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων πάνε  να προσφέρουν βοήθεια, μια Ιταλία με λαϊκιστική κυβέρνηση που κλείνει τα λιμάνια της ζητώντας κι από άλλους να επωμιστούν το μεταναστευτικό, μια Ευρώπη αντιμέτωπη με το θέμα το οποίο συγκριτικά με το 2015 απέχει πολύ σε αριθμούς μεταναστών – προσφύγων αλλά που πολιτικά βράζει. Αυτό είναι ένα μέρος του σκηνικού που αντιμετωπίζει η ΕΕ και κάθε μια χώρα ξεχωριστά.

Σε αυτό το σκηνικό γίνεται μια προσπάθεια εξεύρεσης λύσης υπό πίεση, μιας ασπιρίνης για τον καρκίνο θα μπορούσε να πει κανείς. Διότι, ό,τι προσπαθούν να κάνουν τούτη τη στιγμή οι Ευρωπαίοι ηγέτες είναι α) υπό την πίεση λαϊκιστών και ξενοφοβικών  πολιτικών που έχουν αυξήσει όχι μόνο τα ποσοστά τους στις ευρωπαϊκές χώρες αλλά κατέχουν και θέσεις εξουσίας σε πολλές και σημαντικές κυβερνήσεις – π.χ. Αυστρία, Ιταλία-, β) υπό την πίεση εσωτερικών πολιτικών φιλοδοξιών – η κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ που απαιτήθηκε χρόνος ρεκόρ για τον σχηματισμό της κινδυνεύει επειδή ο χριστιανοκοινωνιστής εταίρος της έχει το φθινόπωρο εκλογές στη Βαυαρία τις οποίες θέλει να κερδίσει αλλά για να γίνει αυτό έστειλε τελεσίγραφο στην καγκελάριο να σκληρύνει τη μεταναστευτική- προσφυγική πολιτική της, γ) υπό την πίεση των ανθρώπων που όντως αναλαμβάνουν να πραγματοποιήσουν το ταξίδι δίχως αύριο από τις χώρες τους οι οποίες είτε βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση είτε σε ένδεια, δ) υπό την πίεση της κούρασης των χωρών όπως και της Ελλάδας που έχουν επωμιστεί το βάρος υποδοχής όσων ανθρώπων εγκαταλείπουν τις εστίες τους από ανάγκη κι όχι από επιλογή.

Η κατάσταση προς το παρόν βρίθει διαφωνιών. Στον τρόπο προσέγγισης – οι Ιταλοί είπαν πως δεν θα δεχτούν καμιά υπαγόρευση εκ μέρους της Μέρκελ-, στον τρόπο οργάνωσης – είναι ενδεικτικό ότι ο Ντόναλντ Τουσκ ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κάνει τις δικές του επαφές ενόψει της Συνόδου Κορυφής της 28ης Ιουνίου και δεν θα παρίσταται την Κυριακή στην άτυπη μίνι σύνοδο των δέκα την οποία οργανώνει υπό την αιγίδα της η Κομισιόν αφού ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ ανταποκρίθηκε στο αίτημα της Μέρκελ,  στον τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης – οι ευρωπαϊκές χώρες ή κλείνουν τα σύνορά τους ορμητικά ή δέχονται μεγάλα κύματα ανθρώπων ως χώρες υποδοχής ή απλώς τον αριθμό που τους αναλογεί.

Όποιος και να είναι ο τρόπος απάντησης στο μεταναστευτικό- προσφυγικό όμως για μια ακόμη φορά εύλογα διακρίνει κανείς πως με ασπιρίνη γίνεται προσπάθεια όχι να προληφθεί αλλά να ιαθεί ο καρκίνος. Όλες οι προτάσεις, όλα τα προσχέδια που γίνονται συμφωνίες, όλα τα σχέδια που ανατρέπονται ή γίνονται αποδεκτά αντιμετωπίζουν το μεταναστευτικό -προσφυγικό από την πλευρά της καταστολής, της αντίδρασης στο πρόβλημα κι όχι στην προσπάθεια επίλυσης της γενεσιουργού αιτίας : του πολέμου στη Συρία, της άναρχης κατάστασης στο Αφγανιστάν, της ανεξέλεγκτης Λιβύης, της έλλειψης μέλλοντος στην υποσαχάρεια Αφρική. Εκεί που η διεθνής κοινότητα -άρα και οι Ευρωπαίοι ηγέτες- αν παρουσιαζόταν πιο αποφασιστική θα μπορούσε να είναι και αποτελεσματική. Διότι όλες οι χώρες υποχρεούνται εφόσον απειλείται η παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια να βρουν τρόπο να διαχειριστούν την εκάστοτε κρίση.

 

 

Πέραν όλων των παραπάνω προστίθεται προς ενημέρωση και το σχέδιο της απόφασης που θα συζητήσουν οι δέκα της  κυριακάτικης συνάντησης: Αυστρία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Μάλτας, Ολλανδίας.

Σύμφωνα με το προσχέδιο, τα κύρια σημεία της απόφασης είναι:

  1. Οι δέκα προειδοποιούν να μη λαμβάνονται «μονομερή και ασυντόνιστα μέτρα» για τη μετανάστευση, όπως αυτά που πρότεινε το CSU.
  2. Με στόχο τη μείωση των αφίξεων, συμφωνούν να αυξήσουν τις δαπάνες για την αποτελεσματικότερη φύλαξη των εξωτερικών συνόρων της Ε.Ε, διαθέτοντας περισσότερους πόρους και εξοπλισμό στα κοινά τους σύνορα και στην ακτοφυλακή, ώστε μέχρι το 2020 να έχει συγκροτηθεί δύναμη 10.000 προσώπων.
  3. Για το ίδιο σκοπό, θα συνεργαστούν ευρύτερα με χώρες όπως η Αλγερία, η Αίγυπτος, η Λιβύη, το Μαρόκο, ο Νίγηρας και η Τυνησία, ώστε «να μειωθούν περισσότερο οι αφίξεις στην Ε.Ε».
  4. Θα υποστηρίξουν την παράταση των κοινών θαλάσσιων επιχειρήσεων στη Μεσόγειο, εκπαιδεύοντας την ακτοφυλακή της Λιβύης και θέτοντας αυστηρούς περιορισμούς στην έκδοση βίζας σε χώρες που αρνούνται να δεχθούν πίσω πολίτες τους, η αίτηση ασύλου των οποίων έχει απορριφθεί.
  5. Θα προσφέρουν μεγαλύτερη υποστήριξη, οικονομική ή άλλη, σε χώρες πρώτης γραμμής όπως η Ιταλία και η Ελλάδα.
  6. Θα υποστηρίξουν «την αύξηση των δυνατοτήτων προστασίας και υποδοχής προσφύγων και μεταναστών από χώρες εκτός Ε.Ε.
  7. Θα καταπολεμήσουν τις «δευτερογενείς μετακινήσεις» των αιτούντων ασύλου σε άλλες χώρες της ΕΕ και θα συμφωνήσουν να εντείνουν τους ελέγχους σε σταθμούς λεωφορείων και τρένων, καθώς και στα αεροδρόμια της ΕΕ.
  8. Θα αποφασίσουν να χορηγούν κοινωνικά επιδόματα μόνον σε αιτούντες ασύλου που παραμένουν στην χώρα που χειρίζεται την υπόθεσή τους.
  9. Θα συμφωνήσουν στη σύναψη διμερών συμφωνών για «επανεισδοχές και μεταφορές» και θα καθιερώσουν νέες διαδικασίες για να διευκολύνουν την επιστροφή αιτούντων ασύλου στις χώρες όπου υπέβαλαν την αίτησή τους.