100 μέρες φυλακή στα τουρκικά μπουντρούμια χωρίς ελπίδα!

100 μέρες φυλακή στα τουρκικά μπουντρούμια χωρίς ελπίδα!

Του Κώστα Μπούρη

Οι δύο στρατιωτικοί μας ήταν άτυχοι. Εκτελούσαν υπηρεσία και είτε έκαναν λάθος (όπως λέγεται επίσημα) είτε πιάστηκαν αιχμάλωτοι (όπως λέγεται επίσημα από τον κυβερνητικό εταίρο).

Ο Αγγελος Μητρετώδης και ο Δημήτρης Κούκλατζης συμπλήρωσαν 100 μέρες κράτησης στα τουρκικά μπουντρούμια και ας λένε όλοι που τους επισκέφθηκαν ότι οι συνθήκες κράτησης είναι καλές. Ότι και να είναι μπουντούμι είναι και μάλιστα τουρκικό.

Το χειρότερο όλων είναι ότι τα δύο παιδιά μας, οι δύο στρατιωτικοί μας αντιμετωπίζουν πολύχρονη κράτηση χωρίς ελπίδα.

Σύμφωνα με τη νομοθεσία της Τουρκίας η κράτηση τους χωρίς να τους απαγγελθεί κατηγορία μπορεί να διαρκέσει μέχρι και πέντε χρόνια… ένα πραγματικό «εξπρές του μεσονυκτίου» από μια χώρα που θέλει να λέγεται δημοκρατική και απαιτεί να μπει και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το κακό όμως είναι διπλό! Το δεύτερο μέρος αυτής της τραγωδίας έχει να κάνει με την κυβερνητική πολιτική που θυσιάζει τους δύο στρατιωτικούς μας. Μια κυβέρνηση, η δικιά μας, που από την πρώτη στιγμή του συμβάντος το πήρε αψήφιστα μέχρι οι ιθύνοντες να καταλάβουν ότι το θέμα είναι πολύ σοβαρό.

Πλέον το θέμα έχει μετατραπεί σε μείζονα πολιτική, διπλωματική και νομική περιπέτεια που θυμίζει ταινία κατασκοπείας.

Για το θέμα θα μπορούσαμε εμείς οι δημοσιογράφοι να γράψουμε χιλιάδες λέξεις, μέχρι και βιβλία, όμως αυτό δεν λύνει το πρόβλημα.

Αλήθεια πόσο ενδιαφέρει το Μαξίμου, αλλά και όλους εμάς η τύχη των δύο αυτών αντρών;

Αν οι στρατιωτικοί μας εκτελούσαν μια μυστική αποστολή ή μια καταδρομική εναντίον της Τουρκίας, τότε το θέμα θα ήταν διαφορετικό, όμως αυτό δεν συνέβη και οι δικοί μας όπως φαίνεται δεν έπεσαν θύματα μόνο των Τούρκων αλλά και της πολιτικής γραμμής της ηγεσίας της χώρας μας προς την ηγεσία του στρατού.

Και εξηγώ:

Ενώ η Τουρκία είχε αυξημένα μέτρα, δηλαδή είχε πολυμελείς περιπόλους, εμείς, ο δικός μας ο στρατός λειτουργούσε σα να μην υπήρχε ένταση με τη γείτονα, σα να μην είχε συμβεί τίποτα, σα να μην είχαν έρθει στη χώρα μας οι οκτώ Τούρκοι, λες και όλα ήταν ωραία και ρόδινα!

Και έτσι έγινε το κακό!

Αυτό όμως σίγουρα δεν είναι λάθος του στρατού, επειδή πολύ απλά οι στρατιωτικοί μας ξέρουν να κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους. Σίγουρα ήταν πολιτική οδηγία, για να μην «εντείνουμε τα πνεύματα»…. Και έτσι δώσαμε ομήρους στη Τουρκία τους δύο στρατιωτικούς μας.

Όμως ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Απλά πρέπει να μάθουμε από τα λάθη μας, αρχικά εμείς ως λαός και μετέπειτα οι πολιτικοί μας.

Αλήθεια πόσες διαδηλώσεις έχουνε γίνει για τα δύο παιδιά μας έξω από τις τουρκικές διπλωματικές αντιπροσωπείες στη χώρα μας; Αντίθετα δώσαμε άδεια στον Τούρκο να πάει στη Κομοτηνή και να προβεί και σε προκλητικές δηλώσεις για τη χώρα μας.

100 μέρες συμπληρώθηκαν σήμερα από την αιχμαλωσία των δύο στρατιωτικών μας και όπως φαίνεται η πολιτική μας ηγεσία περιορίζεται μόνο στα λόγια τα μεγάλα!