Το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναγνώρισε το αυτοκέφαλο της Ουκρανικής Εκκλησίας

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναγνώρισε το αυτοκέφαλο της Ουκρανικής Εκκλησίας

Με απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου αναγνωρίστηκε η αυτοκεφαλία της ουκρανικής εκκλησίας.

Παράλληλα το Οικουμενικό Πατριαρχείο επανέφερε τον σχισματικό Πατριάρχη Φιλάρετο στην κανονικότητα της Εκκλησίας.

H απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου αναμένεται να προκαλέσει την έντονη αντίδραση της Μόσχας. Νωρίτερα, σήμερα, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφων, είχε τονίσει πως η Ρωσία δεν θα ήθελε να ληφθούν μέτρα που να οδηγούν σε διάσπαση τον Ορθόδοξο κόσμο.

Gepostet von Ecumenical Patriarchate am Donnerstag, 11. Oktober 2018

 

Στην διαμάχη αυτή εμπλέκονται άμεσα εκτός από την ουκρανική πλευρά και τα ορθόδοξα Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως και Μόσχας. Η ουκρανική εκκλησία έχει μετατραπεί σε «μήλο της έριδος» μεταξύ των δύο ομόδοξων πατριαρχείων δημιουργώντας μείζον εκκλησιαστικό θέμα. Πίσω βέβαια από αυτή τη σύγκρουση βρίσκονται οι ΗΠΑ και ορισμένες δυτικές ευρωπαϊκές χώρες, που πιέζουν τον Βαρθολομαίο να αναγνωρίσει το αυτοκέφαλο της Ουκρανικής Εκκλησίας και την απόσχισή της από το Πατριαρχείο Μόσχας. Απώτερος σκοπός η αποδυνάμωση της Ρωσίας και στον εκκλησιαστικό τομέα. Ως γνωστόν, η Μόσχα χρησιμοποιεί την «θρησκευτική πολιτική» ως ένα βραχίονα ήπιας δύναμης(soft power) στην Νοτιοανατολική Ευρώπη και όχι μόνο. Για τον λόγο αυτό οι ΗΠΑ έχουν επιστρατεύσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο για να πλήξουν καίρια την ρωσική εκκλησιαστική πολιτική και το γόητρο του Πατριαρχείου Μόσχας.

Χρόνια τώρα, η μια από τις τρεις Εκκλησίες στην Ουκρανία, η λεγόμενη Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία-«Πατριαρχείο Κιέβου», που θεωρείται από τους Ρώσους σχισματική (τη δεκαετία του ’90 αποσχίστηκε από το Ρωσικό Πατριαρχείο), επιθυμεί να συσταθεί ως Αυτοκέφαλος Εκκλησία στην Ουκρανία, πιέζοντας προς πάσα κατεύθυνση.

Οι δυο άλλες Εκκλησίες, που συνθέτουν και τον εκκλησιαστικό χάρτη στη χώρα, είναι η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία βρίσκεται υπό την εκκλησιαστική ένωση με το Πατριαρχείο της Μόσχας και έχει ως προκαθήμενο τον μητροπολίτη Κιέβου Ονούφριο και η άλλη είναι η «Ουκρανική Αυτοκέφαλος Ορθόδοξος Εκκλησία».

Το θέμα επανήλθε στο προσκήνιο πριν από περίπου ένα μήνα, όταν το Φανάρι αποφάσισε -προκαλώντας την έντονη δυσαρέσκεια του Ρώσου Πατριάρχη Κύριλλου- να αποδεχτεί το αίτημα της Ουκρανικής Εκκλησίας-«Πατριαρχείο Κιέβου» (το υποστηρίζει και το Κοινοβούλιο της Ουκρανίας) για αυτοκεφαλία. Με σκοπό, μάλιστα, να βρεθεί λύση με πνεύμα σύνεσης και ενότητας, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ανέλαβε την πρωτοβουλία να ενημερώσει και τις 14 Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Στο πλαίσιο αυτό, πατριαρχική αντιπροσωπεία, αποτελούμενη από τους μητροπολίτες Περγάμου Ιωάννη, Γαλλίας Εμμανουήλ και Σμύρνης Βαρθολομαίο, βρέθηκαν πρόσφατα στην Αθήνα και ενημέρωσαν λεπτομερώς τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο.

Στην ανακοίνωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου αναφέρεται:

Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α.Θ.Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τάς τακτικάς αὐτῆς συνεδρίας κατά τάς ἡμέρας 9-11 τ.μ. Ὀκτωβρίου 2018.

Κατ᾿ αὐτήν ἐξητάσθησαν καί συνεζητήθησαν τά ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει περιλαμβανόμενα θέματα.

Τό ἱερόν σῶμα ἠσχολήθη ἰδιαιτέρως καί διά μακρῶν μέ τό ἐκκλησιαστικόν θέμα τῆς Οὐκρανίας, παρόντων καί τῶν Ἐξάρχων τῶν ἀποσταλέντων εἰς Οὐκρανίαν, ἤτοι τοῦ Πανιερ. Ἀρχιεπισκόπου Παμφίλου κ. Δανιήλ καί τοῦ Θεοφιλ. Ἐπισκόπου Edmonton κ. Ἱλαρίωνος, καί, κατόπιν διεξοδικῶν συζητήσεων, ἀπεφάσισε:

1) Νά ἀνανεώσῃ τήν ἤδη εἰλημμένην ἀπόφασιν ὅπως τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον χωρήσῃ εἰς τήν χορήγησιν αὐτοκεφαλίας εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Οὐκρανίας.

2) Νά ἀνασυστήσῃ τό ἐν Κιέβῳ τό γε νῦν Σταυροπήγιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἕν ἐκ τῶν πολλῶν ἐν Οὐκρανίᾳ Σταυροπηγίων Αὐτοῦ ἐκ τῶν παρελθόντων αἰώνων.

3) Κατά τάς κανονικάς προνομίας τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ὅπως δέχηται ἐκκλήτους προσφυγάς ἀρχιερέων καί ἄλλων κληρικῶν ἐκ πασῶν τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, νά δεχθῇ τάς σχετικάς αἰτήσεις τοῦ Φιλαρέτου Ντενισένκο καί τοῦ Μακαρίου Μαλετίτς καί τῶν σύν αὐτοῖς, οἵτινες εὑρέθησαν ἐν σχίσματι ὄχι διά δογματικούς λόγους, καί νά ἀποκαταστήσῃ αὐτούς μέν εἰς τόν ἀρχιερατικόν ἤ ἱερατικόν αὐτῶν βαθμόν, τούς δέ πιστούς αὐτῶν εἰς ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν.

4) Νά ἅρῃ τήν ἰσχύν τοῦ Συνοδικοῦ Γράμματος Ἐκδόσεως τοῦ ἔτους 1686, τοῦ ἐκδοθέντος διά τάς τότε περιστάσεις, διά τοῦ ὁποίου ἐδίδετο, κατ᾿ οἰκονομίαν, τό δικαίωμα εἰς τόν Πατριάρχην Μόσχας νά χειροτονῇ τόν ἑκάστοτε Μητροπολίτην Κιέβου, ἐκλεγόμενον ὑπό τῆς Κληρικολαϊκῆς Συνελεύσεως τῆς Ἐπαρχίας αὐτοῦ καί ὀφείλοντα νά μνημονεύῃ «ἐν πρώτοις» τοῦ ὀνόματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου εἰς ἔνδειξιν κανονικῆς ἐξαρτήσεως.

5) Νά κάμῃ ἔκκλησιν πρός πάσας τάς ἐμπλεκομένας πλευράς νά ἀποφεύγουν καταλήψεις Ναῶν, Μονῶν καί ἄλλων περιουσιακῶν στοιχείων, ὡς καί πᾶσαν πρᾶξιν βίας καί ἐκδικητικότητος, εἰς ἐπικράτησιν τῆς εἰρήνης καί τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.