Το «ασύμμετρο» φαινόμενο, η ντροπή, η οργή και ο θυμός για την ανικανότητα που έφερε τον εφιάλτη

Το «ασύμμετρο» φαινόμενο, η ντροπή, η οργή και ο θυμός για την ανικανότητα που έφερε τον εφιάλτη

Άρθρο του δημοσιογράφου Άγγελου Αγγελίδη

 

Την ώρα που η Αττική καίγονταν σε δύο μέτωπα, η Θεσσαλονίκη βίωνε ένα ακόμη καλοκαιρινό μπουρίνι. Ισχυροί άνεμοι. Δυνατή βροχόπτωση. Έπεσα για ύπνο στις 23:00 και ξύπνησα με (τουλάχιστον) 24 νεκρούς στην Αττική. Ντροπή. Η φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο είναι από εγκλωβισμένους κάτοικους της Αττικής, οι οποίοι αναζήτησαν σωτηρία στη θάλασσα.

Στη θάλασσα! 25 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, εν έτει 2018. Η ντροπή έγινε οργή. Στη συνέχεια, έγινε θυμός όταν διάβασα για δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα περί «ασύμμετρου φαινόμενου». Δυστυχώς, για αυτόν τα γραπτά μένουν και οι πολίτες θυμούνται.

Πριν από 3.985 μέρες, δηλαδή την 26η Αυγούστου 2007, όταν και πάλι φλέγονταν η χώρα κι θρηνούσε δεκάδες νεκρούς, ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης Βύρων Πολύδωρας είχε κάνει λόγο για ασύμμετρη απειλή. Την ίδια μέρα ακολούθησε ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ (τα ηνία του οποίου θα αναλάμβανε έξι μήνες αργότερα ο Αλέξης Τσίπρας) η οποία αυτολεξεί ανέφερε: «Την ώρα που εκατοντάδες συμπολίτες μας δίνουν μάχη για τη ζωή τους αβοήθητοι, καλό θα ήταν οι κυβερνητικοί παράγοντες αντί να σχεδιάζουν την επικοινωνιακή άμυνα της κυβέρνησης ανακαλύπτοντας «ασύμμετρες απειλές» και αόρατους εχθρούς, να ασχολούνται με την αντιμετώπιση της καταστροφής. Η μόνη προφανής ασυμμετρία αυτή τη στιγμή είναι η ανικανότητα της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει τον εφιάλτη από τη μια και οι εξαιρετικές της επιδόσεις σε επικοινωνιακά ευρήματα από την άλλη».

Συμβουλή προς τα πολιτικά κόμματα (ειδικά αυτά που φιλοδοξούν να αναλάβουν την εξουσία): να είστε προσεκτικοί στις ανακοινώσεις σας, διότι αυτά που καταγγέλλετε ως αντιπολίτευση, μπορεί να τα επικαλείστε ως κυβέρνηση. Και αυτό θα σας κάνει –τουλάχιστον- ανακόλουθους .

Ευχή να μην μεγαλώσει άλλο η λίστα των νεκρών. Μακάρι, να γιατρευτούν γρήγορα οι πληγές και να μην ζήσουμε ανάλογη καταστροφή στο μέλλον. Και επιτέλους, κάποιος να αναλάβει την ευθύνη. Πλημμύρες, περιβαλλοντικές καταστροφές, φωτιές και κανείς δεν παραιτείται… Δεν θα απαλύνει τον πόνο των θυμάτων και των οικογενειών τους, αλλά θα είναι τουλάχιστον μία ηθική ικανοποίηση και δικαίωση.