Τα “επίπεδα” της κοινωνίας μας, ο νόμιμος διαχωρισμός και οι φόροι

Τα “επίπεδα” της κοινωνίας μας, ο νόμιμος διαχωρισμός και οι φόροι

Του Κώστα Μπούρη

 

Λέμε ότι ένα μαγαζί είναι πολύ ακριβό. Ότι χρεώνει ένα μπουκάλι κρασί, λιανικής τιμής των οκτώ ευρώ, 30 και 40 ευρώ και απορούμε. Λέμε ότι η Μύκονος είναι ακριβή και κάνουμε λόγο για σπατάλες και για φοροδιαφυγή. Λέμε πολλά όμως ποια είναι η πραγματικότητα;

Ακριβά μαγαζιά υπάρχουν παντού σε όλη την Ελλάδα. Εστιατόρια, ταβέρνες, μπαρ και άλλα μαγαζιά στα οποία δεν μπορεί να πάει ο καθένας να φάει, να πιει ή να ψωνίσει. Είδη που τα βρίσκεις στην αγορά προσιτά, εκεί πωλούνται σε τριπλάσια τουλάχιστον τιμή.

Και φυσικά κάποιοι σκαρφίζονται διάφορες ιστορίες που έχουν να κάνουν με φοροδιαφυγή ή με αισχροκέρδεια.

Τι συμβαίνει όμως στη πραγματικότητα;

Το θέμα είναι πολύ απλό. Ουδείς από τους έχοντες πολλά χρήματα δεν θέλει να έχει κάποιον “φτωχό” στο διπλανό του τραπέζι ή στη διπλανή ξαπλώστρα της παραλίας. Είναι θέμα “επιπέδου”!!!

Η δημοκρατία μας απαγορεύει την λεγόμενη “πόρτα” και τα “prive club” κάτι που σημαίνει ότι ο καθένας από εμάς μπορεί να πάει σε όποιο μαγαζί θέλει. σε όποια παραλία θέλει και γενικά όπου θέλει… αρκεί όμως να έχει τα χρήματα να πληρώσει αυτά που χρεώνει η κάθε επιχείρηση.

Έτσι λοιπόν ένα μπουκάλι κρασί των 10 ευρώ σε ένα τέτοιο μαγαζί φτάνει τα 40 ευρώ. Σε μια απλή ταβέρνα το άτομο θα πληρώσει 10 με 12 ευρώ, ενώ σε ένα “καλό” μαγαζί ή στη Μύκονο θα πληρώσει από 50 ευρώ και πάνω.

Οι πλούσιοι έχουν να πληρώσουν με αντάλλαγμα την ησυχία τους από εκείνους που ανήκουν στα …πιο απλά κοινωνικά στρώματα που δεν έχουν να πληρώσουν αυτά τα χρήματα.

Κάπως έτσι είναι και η φάμπρικα της ενοικίασης πολυτελών κατοικιών σε κοσμοπολίτικα νησιά του Αιγαίου -και όχι μόνο- μόνο που σε κάποιες περιπτώσεις γίνεται κάτω από τη μύτη της εφορίας.

Τα πολυτελή καταλύματα διαφημίζονται σε sites του εξωτερικού, όπου μπαίνουν και Έλληνες, που απευθύνονται σε «βαριά» πορτοφόλια και οι πληρωμές γίνονται ως επί το πλείστον σε τραπεζικούς λογαριασμούς εκτός Ελλάδας. Υπάρχουν, ωστόσο, ουκ ολίγες περιπτώσεις όπου οι «χρυσές» συμφωνίες γίνονται μέσω τουριστικών γραφείων και οι πληρωμές γίνονται με μετρητά επί τόπου. Είναι ενδεικτικό ότι το ενοίκιο για μια τέτοια βίλα μπορεί να φτάσει ακόμα και τις 10.000 ευρώ την ημέρα και υπάρχουν άνθρωποι που πληρώνουν αυτά τα λεφτά.

Ας μην απορούμε λοιπόν πως γίνεται νόμιμα ο διαχωρισμός των κοινωνικών τάξεων. Ας είμαστε όμως ψαγμένοι στον διαχωρισμό των φορολογικών βαρών. Ο καθένας πρέπει να πληρώνει ο ανάλογο τίμημα είτε είναι η ταβέρνα στη Τούμπα, είτε εκείνη στη Μύκονο και το θέμα είναι τι κάνουν οι υπηρεσίες του κράτους ώστε να υπάρχει ισονομία στο καταμερισμό των φόρων!