Συμπληρώνονται σήμερα 31 χρόνια από τον θρίαμβο του Eurobasket!

Συμπληρώνονται σήμερα 31 χρόνια από τον θρίαμβο του Eurobasket!

Της Δήμητρας Μακρή

Κυριακή βράδυ 14 Ιούνη 1987 κι όλη η Ελλάδα είναι καρφωμένη στις οθόνες της. Βλέπει σε έναν ανέλπιστο τελικό την εθνική ομάδα μπάσκετ του Νίκου Γκάλη, του Παναγιώτη Γιαννάκη, του Παναγιώτη Φασούλα, του Νίκου  Φιλίππου, του Αργύρη Καμπούρη, του Μέμου Ιωάννου, του Νίκου Σταυρόπουλου, του Φάνη Χριστοδούλου, του Λιβέρη  Ανδρίτσου, του Νίκου Λινάρδου, του Μιχάλη Ρωμανίδη, του Παναγιώτη Καρατζά. Των παιδιών του Κώστα Πολίτη που εκείνο το μαγικό βράδυ έγιναν παιδιά όλης της χώρας κατακτώντας την πρώτη μεγάλη ομαδική διάκριση για την Ελλάδα.

Η χώρα μας είχε πάρει τα εύσημα ούτως ή άλλως από πλευράς διοργάνωσης του Ευρωμπάσκετ του 1987 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. ‘Ηταν η πρώτη φορά που στην ιστορία του θεσμού μόνο μια πόλη κι ένα γήπεδο θα φιλοξενούσε όλη τη διοργάνωση, 46 παιχνίδια. Η χώρα από τις 3 μέχρι και τις 14 Ιουνίου τελικά  ζούσε από κοντά την πορεία της εθνικής και τρελαινόταν κάθε φορά που κατακτούσε μια νίκη. Και ξετρελάθηκε όταν άκουσε τον Γκάλη μετά τη νίκη στα προημιτελικά επί της Ιταλίας ,με σκορ 90-78, να απαντά στην ερώτηση του Βασίλη Σκουντή:  «Είναι η πιο ευτυχισμένη στιγμή της καριέρας σου από τότε που παίζεις στην Εθνική ομάδα;» «Είναι μέχρι το επόμενο παιχνίδι»… και το επόμενο παιχνίδι ήταν η πρώτη φορά που διεκδικούσε η χώρα εισιτήριο για ένα τελικό και μάλιστα απέναντι στην ομάδα της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας, της Μεγάλης των Πλάβι Σχολής. Η εθνική μας ερχόταν αντιμέτωπη για δεύτερη φορά με τους Πλάβι  μέσα στο τουρνουά. Την πρώτη νίκησε  με σκορ 84-78. Τη δεύτερη 81-77 (!!). Επόμενο ραντεβού η Κυριακή το βράδυ με τους Σοβιετικούς…

Κι εκείνο το κυριακάτικο ζεστό βράδυ ήρθε. Και για πρώτη φορά το «Αρχίζει το ματς, αδειάσαν οι δρόμοι» που είχε γράψει ο Λουκιανός Κηλαηδόνης γινόταν πραγματικότητα αλλά για την ομάδα του μπάσκετ. Καρφωμένοι όλοι στην οθόνη για έναν συγκλονιστικό αγώνα. Η ομάδα του Αλεξάντερ Γκομέλκσι και των Αλεξάντερ Βολκόφ, Χέινο Έντεν, Σεργκέι Ταρακάνοφ, Βαλντεμάρας  Χομίτσιους, Σεργκέι  Μπαμπένκο, Βαλέρι  Τιχονένκο, Βάλντις Βάλτερς, Σαρούνας Μαρτσουλιόνις, Σεργκέγιους Γιοβάισα, Βίκτορ  Πανκράσκιν, Βαλέρι  Γκομπόροφ και του Βλαντίμιρ Τκατσένκο, με σχεδόν όλα της τα αστέρια δηλαδή ( ο Σαμπόνις ήταν τραυματίας), ήταν δεδομένο πως θα αποδεικνυόταν δύσκολος αντίπαλος για την πρωτάρα των τελικών Ελλάδα. Πρώτο σοκ… το ότι το ματς πήγε στην παράταση καθώς  οι δυο ομάδες στο τέλος του β’ ημιχρόνου ήταν στο 89-89. Ο αγώνας ιδιαίτερα ανταγωνιστικός και δύσκολος και στην παράταση.  Αλλά τελικά στις λεπτομέρειες, στις οποίες κρίθηκε ο  αγώνας, κέρδισε η Ελλάδα με τις βολές του Καμπούρη. Πολλοί δεν άντεχαν να βλέπουν εκείνα τα δευτερόλεπτα που θα έγραφαν τελικά στο ταμπλό το 101  – 103, θα έστελναν τα παιδιά του Πολίτη στον έβδομο ουρανό και τους Έλληνες στους δρόμους των πόλεων.

Μετά γράφτηκε για χάρη τους από τους Φατμέ το «είμαστε πια πρωταθλητές». Κατόπιν η ομάδα μπάσκετ έγινε η «επίσημη αγαπημένη» και σημείο αναφοράς για κάθε ομάδα που ήθελε να της μοιάσει. Μετά, όλοι άρχισαν να πιστεύουν στα θαύματα, στη δύναμη της προσπάθειας, στη σημασία της ομαδικότητας, στα γούρια –όπως στον Πελαργό τον Ολύμπιο! (το όνομά του) της διοργάνωσης. Επίσης, σίγουρα άρχισαν να ξανα-αγαπούν το μπάσκετ.

Για την ιστορία πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης ήταν ο Νίκος Γκάλης κι η χρυσή πεντάδα ο Γκάλης, ο Φασούλας, ο Μαρτσουλιόνις, ο Βολκόφ και ο Ισπανός Αντρές Χιμένεθ.  Για την ιστορία, έκτοτε η εθνική μας πήρε το αργυρό μετάλλιο το 1989 στο Ευρωμπάσκετ του  Ζάγκρεμπ, το 2005 το χρυσό στο ευρωμπάσκετ στο Βελιγράδι, το αργυρό στο μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας το 2006 και το 2009 το χάλκινο στο ευρωμπάσκετ ης Πολωνίας.