Να χτιστούν στο μυαλό των ανθρώπων οι άμυνες της ειρήνης… διδάσκει το περιστατικό στο σχολείο στη Χαριλάου

Να χτιστούν στο μυαλό των ανθρώπων οι άμυνες της ειρήνης… διδάσκει το περιστατικό στο σχολείο στη Χαριλάου

Της Δήμητρας Μακρή

 

Την Παρασκευή το απόγευμα όλοι όσοι αρχολούνται με την ενημέρωση διάβασαν την είδηση για ένα 11χρονο παιδί που μαχαίρωσε με τη λεπίδα της ξύστρας ένα συμμαθητή του. Το επεισόδιο συνέβη σε σχολείο της περιοχής Χαριλάου, τα παιδιά ήταν ένα παιδάκι από τη Συρία – προσφυγάκι- κι ένα από την Ελλάδα.

Έκτοτε μαθεύτηκε πως το παιδί που τραυματίστηκε δεν χρειάστηκε να κάνει ούτε αντιτετανικό ορό – το τραύμα ήταν επιπόλαιο. Έκτοτε μαθεύτηκε πως οι γονείς του τραυματία δεν άσκησαν μήνυση κατά του παιδιού από τη Συρία, αλλά ασκήθηκε αυτεπάγγελτα από την υπηρεσία. Έκτοτε μαθεύτηκε πως ο πατέρας του Σύριου έσπευσε να παραδοθεί ως κηδεμόνας. Ωστόσο, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έσπευσαν να βγάλουν το μένος τους απέναντι στο προσφυγάκι από τη Συρία, το οποίο, παρεμπιπτόντως το έδερναν καθημερινά στο σχολείο και το απειλούσαν…  Δεν ήταν λίγοι όσοι με πυχηαίους τίτλους αναφέρθηκαν στο σοκ της Θεσσαλονίκης, στον τρόμο για την επιθετικότητα του παιδιού… Ή εκείνοι που βρήκαν ευκαιρία να ασκήσουν κάκιστη μικροπολιτική…

Στο Report Plus μάθαμε την είδηση ταυτόχρονα με τους υπόλοιπους συναδέρφους. Τη σχολιάσαμε μεταξύ μας – όπως συνήθως γίνεται- και επιλέξαμε με επιχειρήματα να μην την δημοσιεύσουμε: Αρχικά θεωρήσαμε πως επεισόδια αντίστοιχα στις τάξεις των σχολείων ή σε οποιαδήποτε ομάδα παιδιών συνέβαιναν, συμβαίνουν και θα συμβαίνουν. Πως είναι υποχρέωση του εκάστοτε υπεύθυνου της ομάδας- δασκάλου, καθηγητή, αρχηγού- να ελέγχει ώστε να μην “ξεφεύγει” η βία, να μην γίνεται bullying εις βάρος των παιδιών. Κατόπιν όμως περάσαμε και στην ουσία. Σκεφτήκαμε πως είναι απάνθρωπο τα παιδιά αυτά που έρχονται από τη Συρία κι από άλλες εμπόλεμες περιοχές να βρουν καταφύγιο στην πόλη ή στη χώρα μας να δέχονται κάκιστες συμπεριφορές εμποτισμένες με μίσος, αδιαφορία, ρατσισμό.  Πως αυτά τα παιδιά γλίτωσαν από τον πόλεμο και, όπως αναφέρουν οι διεθνείς οργανισμοί που ασχολούνται μαζί τους- ανήκουν σε μια γενιά φοβισμένων παιδιών, μια γενιά που έχασε την αθωότητά του βάναυσα, η οποία δεν έχει βιώσει τίποτα άλλο παρά τον πόλεμο, τους βομβαρδισμούς, την καταστροφή. Παιδιά τα οποία ζουν καθημερινά με τους δικούς τους εφιάλτες, τις τάσεις αυτοκτονίας, τον θυμό, το μετατραυματικό στρες, την επιθετικότητα και τα οποία το τελευταίο που θα ήθελαν θα ήταν να ζουν σε ένα επιθετικό κι εχθρικό περιβάλλον.

Για όλα τα παραπάνω επιλέξαμε να μην “ανεβάσουμε” την είδηση. Για όλα τα παραπάνω τα οποία θεωρούμε χρέος και καθήκον να υπηρετούμε. Ως άνθρωποι και ως επαγγελματίες δημοσιογράφοι. Και για όλα αυτά να θυμόμαστε τα λόγια του Νέλσον Μαντέλα πως : «Αν μπορούμε να μάθουμε πώς να μισούμε, μπορούμε να μάθουμε και πώς να αγαπάμε». Καθώς και το προοίμιο του καταστατικού της UNESCO που γράφει πως: “εφόσον οι πόλεμοι ξεκινούν στο μυαλό των ανθρώπων, είναι στο μυαλό των ανθρώπων που θα πρέπει να χτιστούν και οι άμυνες της ειρήνης”.