Η τραγική εικόνα ενός απομονωμένου πρωθυπουργού υπό το βάρος της Μακεδονίας!

Η τραγική εικόνα ενός απομονωμένου πρωθυπουργού υπό το βάρος της Μακεδονίας!

Του Κώστα Μπούρη

 

Οι εικόνες του κ. Τσίπρα χθες στη Θεσσαλονίκη ήταν πολύ λυπηρές! Όταν ένας πρωθυπουργός δεν μπορεί να κινηθεί με ασφάλεια στην ίδια του τη χώρα και χρειάζεται διμοιρίες αστυνομικών να διανύσει μια απόσταση δύο χιλιομέτρων από το αεροδρόμιο Μακεδονία, μέχρι το Hyatt, τότε υπάρχει θέμα και μάλιστα μεγάλο.

Μια που είπα Μακεδονία, το αεροδρόμιο, αναρωτιέμαι πως θα το ονομάσουμε μετά την επικύρωση της συμφωνίας με τη «Μακεδονία»;

Κάτι τέτοια σκεφτόμαστε όλοι στη Μακεδονία της Ελλάδας και ευτυχώς δεν τα σκεφτόμαστε μόνο εμείς εδώ πάνω, αλλά όλοι οι Έλληνες, μέχρι τη Κρήτη.

Η εικόνα του πρωθυπουργού ήταν τραγική, ειδικά την στιγμή που έκανε τα σχόλια για το Μουντιάλ. Μου θύμισε νέο Λουδοβίκο ή σοβιετικό ηγέτη που έξω από το παλάτι γινόταν χαμός και μέσα …καλά περνάμε! Με έναν πρωθυπουργό να επιμένει ότι πράττει το σωστό στο ζήτημα της Μακεδονίας.

Ένας πρωθυπουργός απομονωμένος από το λαό του!

Σε ένα πράμα του δίνω δίκιο του πρωθυπουργού. Στο γεγονός ότι στη γειτονιά μας συμβαίνουν πολλά άσχημα γεωπολιτικά παιχνίδια. Μέχρι και πόλεμος έγινε στα Βαλκάνια. Είναι λογικό ότι το θέμα με τα Σκόπια πρέπει να λυθεί και μάλιστα …χθες… όμως είναι απαράδεκτο να παίζουμε τη χώρα μας στα ζάρια ή να δίνουμε την ίδια μας την ιστορία για χάρη μιας απαιτητής λύσης που βολεύει μόνο τη μια πλευρά.

Εκτός βέβαια αν όταν του τα λέγανε εκεί στις Βρυξέλες ο πρωθυπουργός δεν κατάλαβε καλά, όπως δεν κατάλαβε με τις συντάξεις και άλλα πολλά στα τόσα χρόνια, τότε που έσχιζε τα μνημόνια και μετέπειτα. Αν πράγματι δεν κατάλαβε καλά, τότε σαν χώρα έχουμε κάνει ένα μεγάλο εθνικό λάθος, γιατί αυτή τη φορά δεν παίζουμε με τα λεφτά που έρχονται και παρέρχονται… παίζουμε με την ιστορία μας!

Υ.Γ.Το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να κυκλοφορήσει χαλαρά στους δρόμους της χώρας του και χρειάζεται πάντα διμοιρίες αστυνομικών, είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα και σίγουρα σημαίνει το τέλος, όπως επανειλημμένα έχει δείξει η ιστορία.