Γιατί μας συγκλονίζει η περιπέτεια των παιδιών της Ταϊλάνδης

Γιατί μας συγκλονίζει η περιπέτεια των παιδιών της Ταϊλάνδης

Της Δήμητρας Μακρή

 

Τριάντα τρεις ήταν οι Χιλιανοί ανθρακωρύχοι που από τον Αύγουστο το 2010 μέχρι και τα μέσα Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου είχαν καθηλώσει με την περιπέτειά τους τον κόσμο όλο στην κυριολεξία μέχρι να σωθούν όλοι από το ανθρακωρυχείο στην έρημο της Ατακάμα που είχαν παγιδευτεί.
Οκτώ χρόνια μετά η παγκόσμια κοινή γνώμη αγωνιά για την τύχη 12 παιδιών και του προπονητή τους στη μακρινή Ταϊλάνδη. Παρακολουθεί λεπτό με λεπτό την επιχείρηση διάσωσης από το σπήλαιο – όπως και τότε με τους 33. Βλέπει δελτία ειδήσεων και εκπομπές που καλύπτουν όλες τις παραμέτρους – πώς πλησιάζουν οι σπηλαιοδύτες, αν ξεκουράστηκαν, τα δελτία του καιρού κι αν θα προλάβουν τους μουσώνες, ποια παιδιά βγήκαν, πώς τα επέλεξαν, αν τα βοήθησε ο προπονητής να μείνουν ήρεμα στο σπήλαιο επειδή είναι γνώστης μεθόδων διαλογισμού, τι γίνεται με τους γονείς, αν θα έχουν μετατραυματικό στρες – όπως εμφανίζουν ακόμη κάποιοι από τους 33.
Η ιστορία των παιδιών ακούγεται οπουδήποτε. Στα οικογενειακά τραπέζια, στις συζητήσεις στην παραλία, στα γραφεία. Παντού.
Γιατί άραγε απασχολεί τόσο η περιπέτεια των παιδιών που όλοι εύχονται να τελειώσει αίσια για όλους; Και κυρίως τι μπορεί να σημαίνει για όλους.
Πάντως σε ό,τι αφορά την έλλειψη ειδήσεων, αυτό μάλλον δεν συμβαίνει διότι είτε σε κάθε χώρα – π.χ. την Ελλάδα- είτε στον κόσμο ζούμε μια περίοδο με πολλή πυκνή παραγωγή ιστορικών στιγμών. Ένας λόγος μπορεί να είναι το «μικρό χωριό» στο οποίο κατοικούμε κι όπου πλέον, κι ακόμη περισσότερο από ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν, κρυώνει κάποιος στην ανατολή και φτερνίζεται η δύση…
Ίσως είναι η αγωνία του καθενός για τα παιδιά, γιατί είναι μικρά παιδιά που βιώνουν μια απίστευτη περιπέτεια η οποία θα μπορούσε να συμβεί σε κάθε παιδί. Ίσως είναι η ανάγκη μας για το… δράμα και τη συγκίνηση ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πως συντρέχουν στην προσπάθεια διάσωσης των παιδιών οι καλύτεροι σπηλαιοδύτες του κόσμου ενώ και οι χώρες και οι κυβερνήσεις στέλνουν ό, τι μπορούν σε τεχνογνωσία και υλικό.
Ίσως η ανάγκη όλων μας να ακούσουμε κάτι που θα μας βγάλει από τα δικά μας προβλήματα – μιζέρια ή θα μας δώσει μια ελπίδα.
Ίσως «εξαργυρώνουμε» με τον τρόπο αυτό την αδιαφορία μας για άλλα παιδιά που δεν περνούν τέτοιο δράμα – όσο υποκριτικό και κυνικό και να ακούγεται αυτό.
Ίσως όμως έχουμε ανάγκη από θετικές ειδήσεις πια καθώς όλα τα άλλα μας φαίνονται μαύρα κι άραχνα.
Ίσως όλα αυτά μαζί.
Με την ευχή να βγουν όλα τα παιδιά σώα από κάθε περιπέτεια που ζουν.