Αυτή η 28η Οκτωβρίου είναι σημαντική και ας ελπίσουμε να μην είναι το προοίμιο της επανάληψης της ιστορίας!

Αυτή η 28η Οκτωβρίου είναι σημαντική και ας ελπίσουμε να μην είναι το προοίμιο της επανάληψης της ιστορίας!

Του Κώστα Μπούρη

 

Το γεγονός ότι δεκαετίες μετά ο Σέρτζιο Ματαρέλα, ο πρόεδρος της Ιταλίας, είναι στη Θεσσαλονίκη να παρακολουθήσει τη παρέλαση μαζί με τον δικό μας πρόεδρο για κάποιους σημαίνει πολλά. Σημαίνει τη συγνώμη και όλα αυτά τα …γραφικά ας μου επιτραπεί η έκφραση, αφού η συγνώμη θα έπρεπε να είχε ειπωθεί πολλά… μα πάρα πολλά  χρόνια πριν.

Όμως ο Ματαρέλα έρχεται στην Ελλάδα, στη Μακεδονία, στη Θεσσαλονίκη! Έρχεται σε μια χώρα πτωχευμένη, που ξεπουλάει ακόμα και τα αρχαία της. Έρχεται σε μια χώρα που ήδη έχει ξεπουλήσει και την εθνική της αξιοπρέπεια επιτρέποντας στα Σκόπια να ονομάζονται Μακεδονία. Έρχεται σε μια χώρα που αν δεν ήταν μέλος της Ε.Ε. θα βρισκόταν ήδη σε πόλεμο ή σε πολύ μεγαλύτερη ανέχεια από αυτή που βιώνουμε.

Αν διαβάσει κανείς την ιστορία των Βαλκανίων θα διαπιστώσει ότι πριν από κάθε μεγάλη πολεμική καταστροφή τα πράματα ήταν ρευστά. Κυβερνήσεις που λειτουργούν ανάλογα με το θυμικό και τα συμφέροντα. Κυβερνήσεις που εκφράζουν τη στιγμή η οποία θα καθορίσει το μέλλον.

Ας γυρίσουμε πίσω, το 1912, τότε που απελευθερώθηκε η Θεσσαλονίκη από τον τουρκικό ζυγό.  Τότε που την χαρά του διπλασιασμού της Ελλάδας διαδέχτηκε η λύπη και ο νόστος των χαμένων Πατρίδων της Μικράς Ασίας. Εκεί που σμίγει η δύση με την ανατολή… όπως λέει και το λυπητερό αυτό τραγούδι.

Τότε, που οι ελληνικές κυβερνήσεις ομοίαζαν ίσως με τη δική μας τη σημερινή στους διάφορους πολιτικούς χειρισμούς. Απλά γυρίστε πίσω και διαβάστε αναλυτικά την ιστορία για να κατανοήσετε τις ομοιότητες…. Μια ιστορία που σίγουρα ελπίζουμε ότι δεν θα επαναληφθεί!

Και η τότε Ελλάδα, του 1920, είχε συμμάχους, όπως έχουμε και εμείς σήμερα, με τη μόνη διαφορά ότι σαν χώρα, τότε,  δεν ανήκαμε κάπου. Δεν ανήκαμε σε μια ένωση, όπως συμβαίνει σήμερα που είμαστε στη συνομοσπονδία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτό όμως είναι ευχή και κατάρα συνάμα!

Είναι βέβαιο ότι ουδείς εκτός από όλους εμάς του ευρωπαίους, θέλει την Ευρωπαϊκή Ένωση ομοσπονδία και αυτό το ζήσαμε με τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας. Δεν τη θέλει ούτε ο Αμερικάνος (αν και σύμμαχος και «φίλος») ούτε ο Ρώσος, ούτε κανένας!

Δεν είναι τυχαίο που γύρω από τη χώρα μας όλα βράζουν. Δεν είναι τυχαίο, επειδή εμείς είμαστε ο «αδύναμος κρίκος» του εκκολαπτόμενου οικονομικού και στρατιωτικού γίγαντά που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση.  Και είμαστε «αδύναμος κρίκος» όχι σαν λαός, αλλά λόγω των πολιτικών που εκλέγουμε και οι πολιτικοί εκφράζουν τον λαό που τους εκλέγει!

Γύρω μας όλα …βράζουν!

Βράζουν τα Σκόπια. Βράζει η Τουρκία. Βράζει ακόμα και η φαινομενικά ήρεμη Αλβανία. Βράζει το Κόσοβο.

Βράζει και η Ιταλία που σίγουρα δεν ομοιάζει με την χώρα μας στα οικονομικά δεδομένα, όμως είναι όμως προοίμιο της δημοσιονομικής έκρηξης που υποβόσκει για Γαλλία και Γερμανία. Ας μην ξεχνάμε ότι η Ιταλία δεν είναι Ελλάδα. Έχει βιομηχανία, παράγει και πουλάει, αντίθετα με μας που έχουμε καταντήσει χώρα παροχής υπηρεσιών!

Όταν λοιπόν στη χώρα μας η πολιτική της κυβέρνησης ομοιάζει με εκείνες των κυβερνήσεων πριν τις μεγάλες εθνικές καταστροφές…. Αλήθεια τι πρέπει να περιμένουμε;

Όταν στη χώρα μας η κυβέρνηση υποβαθμίζει τη παιδεία. Όταν φορτώνει φόρους και συνάμα ξεπουλάει. Όταν ρημάζει τις δομές του κράτους. Όταν λειτουργεί με αλόγιστη εξωτερική πολιτική, τότε τι πρέπει άλλο να περιμένουμε;

Η ιστορία επαναλαμβάνεται; Μπορεί και ναι, αν όχι θα είναι επειδή εμείς δεν θα την αφήσουμε να επαναληφθεί!